تفاوت بین لوکساسین و لووفلوکساسین چیست؟

فعالیت ضد باکتریایی
طیف های ضد میکروبی مشابه اما متفاوت:
هر دوی آنها اثرات ضد باکتریایی خوبی بر روی باکتری های گرم منفی مانند اشرشیاکلی ، کلبیلا پنومونیه ، پروتئوس و غیره دارند و می توانند بیماری های ناشی از این باکتری ها مانند ادرار و عفونت های سیستم تولید مثل و عفونت های روده را درمان کنند.
فعالیت ضد باکتریایی لووفلوکساسین در برابر باکتری های گرم مثبت مانند استافیلوکوکوس اورئوس و استرپتوکوک پنومونیه معمولاً از لویوفلوکساسین قوی تر است. به عنوان مثال ، در درمان پنومونی به دست آمده در جامعه ، لووفلوکساسین می تواند به طور مؤثرتر رشد استرپتوکوک پنومونیه را مهار کرده و شدت عفونت را کاهش دهد.
قدرت ضد میکروبی مختلف:
فعالیت ضد باکتریایی لووفلوکساسین تقریباً دو برابر لووفلوکساسین است. این امر به این دلیل است که لووفلوکساسین مؤلفه چپ لکوکساسین است و مؤلفه دست راست تقریباً هیچ فعالیت ضد باکتریایی ندارد ، بنابراین با همان دوز ، لووفلوکساسین می تواند یک اثر ضد باکتریایی مؤثرتر بازی کند.
فارماکوکینتیک
جنبه جذب:
افلوکساسین پس از تجویز خوراکی به خوبی جذب می شود ، اما تحت تأثیر مواد غذایی قرار می گیرد و خوردن غذا ممکن است سرعت و میزان جذب آن را کاهش دهد.
لووفلوکساسین به سرعت و کاملاً از طریق دهان جذب می شود و کمتر از غذا تحت تأثیر قرار می گیرد و می تواند روی معده خالی یا بعد از وعده های غذایی مصرف شود. به عنوان مثال ، بیمارانی که لووفلوکساسین را بر روی معده خالی مصرف می کنند می توانند در حدود ساعت {0}} به اوج غلظت خون برسند و راندمان جذب نسبتاً پایدار است.
توزیع:
هر دو می توانند به طور گسترده ای در تمام بافت ها و مایعات بدن از جمله ریه ها ، کلیه ها ، پروستات ، صفرا و غیره توزیع شوند.
لووفلوکساسین در برخی از بافت ها ، مانند غلظت نسبتاً زیاد دارو در بافت ریه ، نافذ بیشتر است ، که باعث می شود در درمان عفونت های تنفسی به طور بالقوه سودمند باشد.
جنبه های متابولیکی و دفع کننده:
افلوکساسین عمدتاً توسط کلیه ها دفع می شود و تا حدی در کبد متابولیزه می شود.
لووفلوکساسین عمدتا از ادرار به شکل اصلی خود دفع می شود ، روند متابولیک آن نسبتاً ساده است و ممکن است زمان اقامت دارو در بدن نسبتاً کوتاه باشد ، که می تواند به سرعت دارو را برای بیماران با عملکرد طبیعی کلیه پاک کند و خطر را کاهش دهد تجمع دارو در بدن.
کاربرد بالینی
انواع بیماری های قابل اجرا به طور کلی یکسان هستند ، اما برخی از تمرکز ها وجود دارد:
آنها برای درمان عفونت های ناشی از باکتری های حساس مانند عفونت های ادراری و تولید مثل ، عفونت های سیستم تنفسی ، عفونت های دستگاه گوارش و غیره استفاده می شوند.
با توجه به فعالیت ضد باکتریایی قوی آن در برابر باکتری های گرم مثبت و استرپتوکوک پنومونیه و غلظت بالای آن در بافت ریه ، لووفلوکساسین بیشتر در درمان عفونت های تنفسی مانند ذات الریه جامعه مورد استفاده قرار می گیرد.
افلوکساسین همچنین در برخی از عفونت های مخلوط پیچیده مانند برخی از عفونت های تزئینی که دارای باکتری های گرم منفی هستند و ممکن است باکتری های دیگر را درگیر کند ، استفاده می شود.
واکنش جانبی
هر دو نوع عوارض جانبی مشابه هستند و ممکن است شامل واکنشهای دستگاه گوارش (مانند حالت تهوع ، استفراغ ، اسهال) ، واکنشهای سیستم عصبی مرکزی (مانند سردرد ، سرگیجه) و واکنشهای آلرژیک (مانند بثورات ، خارش) باشد.
با این حال ، با توجه به فعالیت ضد باکتریایی قوی لووفلوکساسین ، خطر عوارض جانبی ممکن است در دوزهای بالا افزایش یابد. به عنوان مثال ، در درمان عفونت های جدی ، استفاده از دوزهای زیاد لووفلوکساسین ممکن است بیشتر مستعد ابتلا به علائم تحریک سیستم عصبی مرکزی باشد.